ΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ COMMON MULTIPLE

Σήμερα , Σάββατο 8/12 καθώς ήρθαμε στο χώρο μας το μεσημέρι αντικρίσαμε πάνω στην πόρτα γραμμένο με μαρκαδόρο «αναρχοάπλυτοι τελειώσατε», «ΕΛΛΑΣ». Εθνικιστικά και φασιστικά συνθήματα είχαν γραφτεί και στο διάδρομο που οδηγεί στο χώρο μας από τη μία πλευρά.
Έγινε βράδυ. Έγινε βιαστικά. Θα απαντηθεί….

ΒΓΑΙΝΕΤΕ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ, ΒΓΑΙΝΕΤΕ ΚΡΥΦΑ
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΤΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

COMMON MULTIPLE
Αυτοοργανωμένος κοινωνικός χώρος στη ΦΕΠΑ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΜΗ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΑΦΡΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΡΩΜΕ ΟΥΤΕ ΣΤΙΣ ΕΣΤΙΕΣ

Τα προβλήματα στο εστιατόριο κάθε άλλο παρά καινούρια είναι. Ενδεικτικά μόνο, πέρυσι ίδια εποχή αντιμετωπίσαμε μια πιο αναβαθμισμένη απειλή: να κλείσει το εστιατόριο. Αυτό βέβαια απετράπη λόγω και της αναβαθμισμένης μας απάντησης με την κατάληψη του ΙΝΕΔΙΒΙΜ. Φέτος η χρονιά ξεκίνησε με τα γνωστά. Κακή ποιότητα, μικρές μερίδες φαγητού και μεγάλο ποσοστό εστιακών να μην δικαιούται μερίδα (βλ. 7ο έτος και πάνω). Το πανεπιστήμιο ως αναπόσπαστο κομμάτι του κράτους διαιωνίζει τη γενικότερη υποτίμηση των από τα κάτω με αυτές τις πρακτικές και με την επιβολή εργολαβιών. Οι εργολαβίες αποσκοπώντας στο κέρδος μειώνουν την ποσότητα και την ποιότητα του φαγητού από τη μία και από την άλλη πετσοκόβουν τους μισθούς των εργαζομένων, κρατώντας τους και σε ένα καθεστώς τρομοκρατίας, φόβου και ανασφάλειας με απειλές και απολύσεις. Αυτό ακριβώς θα συμβεί και με τον ερχομό του catering, στον οποίο θα προστεθεί και ο παραπάνω έλεγχος του ποιος τρώει και πόσο. Για εμάς κριτήριο για να φάμε δεν είναι η φοιτητική ιδιότητα, αλλά η ανάγκη. Για αυτό, επειδή ξέρουμε ότι το πανεπιστήμιο είναι αυτό που φέρνει τις εργολαβίες, που τα κάνει πλακάκια με κάθε μαφιόζο εργολάβο (βλ. My Services) και επιτίθεται στις ανάγκες μας, δεν περιμένουμε κάτι από αυτό, αλλά εναντιωνόμαστε στις διαδικασίες που μας επιβάλλει και:

Καλούμε σε παρέμβαση στο εστιατόριο της Α’ΦΕΠΑ στις 9/12 ώρα 13.00, όπου δεν θα χτυπήσει κανείς και καμία κάρτα, με αιτήματα:

1)Καμία απόλυση εργαζομένου/ης του εστιατορίου

2)Ακύρωση του διαγωνισμού για το catering

3)Άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων των εργαζομένων

4)Όχι στη μείωση της ποιότητας και της ποσότητας του φαγητού, αλλά προετοιμασία τόσων μερίδων όσα και τα δωμάτια της ΦΕΠΑ, χωρίς να εντατικοποιηθεί ή επιβαρυνθεί η εργασία του προσωπικού

5)Σίτιση και των ατόμων που έχουν υπερβεί το 6ο έτος φοίτησης

Αυτοοργανωμένος κοινωνικός χώρος στη ΦΕΠΑ

COMMON MULTIPLE

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΑΚΥΡΩΣΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΚΟΥΖΙΝΑΣ

Αυτή την Κυριακή 09/12 δεν θα πραγματοποιηθεί συλλογική κουζίνα.

common multiple

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Προβολή: ROXANNE ROXANNE

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΕΚΠΑ: ΑΥΤΟ ΞΕΡΕΤΕ, ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΤΕ

Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου

Και φέτος η χρονιά ξεκίνησε με τα γνωστά προβλήματα: μία πολυαναμενόμενη ανακαίνιση της Β’ΦΕΠΑ, για την οποία δεν υπάρχει κανένα επίσημο έγγραφο που να την επιβεβαιώνει· ένα τρομοκρατικό εργολαβικό καθεστώς στους εργαζομένους της εστίας, με αποκορύφωμα το μηνιαίο παιχνίδι της επαναπρόσληψης να γίνεται πλέον 10ήμερο· εισαγωγή ακαδημαϊκών κριτηρίων για την παράταση διαμονής στην εστία, με σκοπό το πανεπιστήμιο να χτίσει την εικόνα του εύρυθμου ιδρύματος, το οποίο κάνει εισδοχές για τους πρωτοετείς φοιτητές/τριες, όχι δημιουργώντας νέα δωμάτια, αλλά διώχνοντας όλο και περισσότερους/ες από τα ήδη υπάρχοντα· χρόνια αβεβαιότητα για τη λειτουργία του εστιατορίου, η οποία «λύνεται» με την ανάθεσή του σε catering και κατά συνέπεια την μελλοντική απόλυση των μισών εργαζομένων. Ανάλογη κατάσταση επικρατεί σε όλες τις εστίες πανελλαδικά με τους/τις φοιτητ(ρι)ές στα Γιάννενα στα μέσα Οκτώβρη να μην έχουν πού να μείνουν. Κορυφαίο είναι και το παράδειγμα της Κρήτης όπου οι φοιτητ(ρι)ές όχι μόνο κόντεψαν να καούν από τη πυρκαγιά στο πανεπιστήμιο  αλλά τους άφησαν και χωρίς στέγη . Όλα αυτά αποτελούν μέρη μίας συνολικότερης επίθεσης από το κράτος και τα αφεντικά στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα , η οποία παίρνει διάφορες μορφές, όπως η υποβάθμιση της φοιτητικής σίτισης και συντήρησης των εστιών,η εντατικοποίηση των σπουδών, οι συγχωνεύσεις τμημάτων και η επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά με το Νόμο Γαβρόγλου ή και οι πρόσφατες διασπάσεις τμημάτων όπως συνέβη με το τμήμα του Φ.Π.Ψ. Κομμάτι αυτής της επίθεσης στις βασικές ανάγκες  είναι και η επιβολή του υποκατώτατου μισθού και η τοποθέτηση μπαρών στη μετακίνησή μας με τα ΜΜΜ.

ΕΚΠΑ Α.Ε.

Η εστία είναι κομμάτι του πανεπιστημίου , δηλαδή του κράτους, το οπoίο στο όνομα της κρίσης τα τελευταία χρόνια διεξάγει μια επίθεση στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα λέγοντάς μας ότι δεν υπάρχουν χρήματα για οποιαδήποτε παροχή. Ταυτόχρονα, το σύγχρονο πανεπιστήμιο προσπαθεί να επιβάλλει ένα καθεστώς ελέγχου που από τη μία στοχεύει στο  να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των εκάστοτε αφεντικών, να μπορέσει να ευδοκιμήσει σε αυτό κάθε λογής επιχείρηση και να διατηρήσει τους χώρους του «καθαρούς» και φιλόξενους για κάθε είδους επενδυτή. Από την άλλη, στοχεύει στην καταστολή κάθε μορφής αντίστασης και διαφορετικής φωνής μέσα στο  πανεπιστήμιο,  καθώς η πειθάρχηση αποτελεί πάντα ζητούμενο για την εύρυθμη λειτουργία του.Η εντατικοποίηση του ελέγχου στην καθημερινότητά μας εκφράζεται με τα σχέδια εφαρμογής νέων τεχνολογιών, όπως οι εξατομικευμένες κάρτες εισόδου στην πανεπιστημιούπολη, που θα καθορίζουν ποιός θα μπαίνει και πότε,δίνοντας στο πανεπιστήμιο τον πλήρη έλεγχο της κίνησής μας,εντείνοντας τον έλεγχο και την αποξένωση στην καθημερινότητά μας,μετατρέποντάς μας από ενεργά κοινωνικά υποκείμενα σε ψηφία. Επειδή όμως κάτι τέτοιο στοχεύει στην κατάργηση του ασύλου, είτε γίνει  με εκσυγχρονισμένο είτε με ”παραδοσιακό” τρόπο, που είναι ένα θέμα ευαίσθητο για τους/τις φοιτητ(ρι)ές και θα προκαλέσει αντιδράσεις, το πανεπιστήμιο  πρέπει να βρει ένα τρόπο να νομιμοποιήσει την παρέμβασή του απέναντι σε όσες/ους του χαλάνε τα σχέδια. Κατασκευάζει, λοιπόν, τη θεωρία περί ανομίας εντός των πανεπιστημίων, θέτει στο στόχαστρο καταλήψεις και αυτοοργανωμένους χώρους και είναι πάντα σε εγρήγορση να τους καταστείλει όταν ξεφεύγουν από τον έλεγχό του. Παράλληλα αποσιωπά και υπονομεύει τα ουσιαστικά προβλήματα -αυτά που αφορούν τις ανάγκες των φοιτητών/τριων και των εργαζομένων του, τα οποία το ίδιο δημιουργεί και συντηρεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τακτικής είναι η φρενήρης ενασχόληση όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας με την κατάληψη της φοιτητικής ομάδας του Ρουβίκωνα στην φιλοσοφική και όχι με το μεσαιωνικό εργολαβικό καθεστώς στην καθαριότητα ή την υποσυντήρηση του κτηρίου ή την συνολική υποβάθμιση των εστιών. Το μόνο που κατάφεραν οι πανεπιστημιακοί με την «υπεράσπιση» της ελεύθερης διακίνησης ιδεών είναι να δώσουν χώρο σε φασιστοειδή να εκφραστούν με συνθήματα σε τοίχους και να πετάξουν τρικάκια. Είναι ξεκάθαρο ότι το πανεπιστήμιο ,όντας κομμάτι του κράτους, ψάχνει διαρκώς  αφορμές για να επιτεθεί σε κατειλημμένους και αυτοοργανωμένους χώρους, ότι διεξάγει μία  κατασταλτική  επίθεση εναντίων όλων των καταλήψεων και είναι ξεκάθαρο για εμάς ότι θα τους υπερασπιστούμε.

Ο μύθος του εγκληματία-εξωεστιακού/εγκληματία-καταληψία

Πάλι η θεωρία της ανομίας θα του λύσει τα χέρια και στην περίπτωση της εστίας. Οι κλοπές που έγιναν το καλοκαίρι θα αποδοθούν από το πανεπιστήμιο και τους εκφραστές του (Ζιάκας, Πολυμενέας) στον «αχαρτογράφητο» κόσμο που μένει στην εστία, δηλαδή άτομα από τις καταλήψεις στέγης. Αυτή η θεωρία υιοθετείται και από κάποιον ”ανώνυμο” εστιακό που χωρίς  να αναλαμβάνει την ευθύνη της άποψής του – με την ευκολία που του παρέχει η ανωνυμία  – δαιμονοποιεί τον εξωεστιακό που «έρχεται με μια μάσκα  να καταλύσει τη νομιμότητα εντός της εστίας», λες και οι συνοικότροφοι/ισσες μας, επειδή φέρουν τη φοιτητική ταυτότητα, είναι στο απυρόβλητο. Μήπως η φοιτητική ταυτότητα δεν συνεπάγεται αγιοσύνη; Όλα αυτά εδραιώνουν τον μύθο του αγνώστου-εξωεστιακού-εγκληματία στην κοινή γνώμη της εστίας νομιμοποιώντας κατασταλτικές πρακτικές από μεριάς του πανεπιστημίου-κράτους. Όσοι μένουν σε καταλήψεις στέγης ή δραστηριοποιούνται πολιτικά και κοινωνικά σε καταλήψεις εντός της εστίας δεν είναι άγνωστοι και επικίνδυνοι εγκληματίες, αλλά άτομα που το έχουν ανάγκη ή επιλέγουν να ζουν και να οργανώνονται αντιεμπορευματικά και να αποτελούν μέρος της εστιακής κοινότητας. Αντίθετα με όσους έχουν επιλέξει να δράσουν ανώνυμα μέσα στα χρόνια,όπως οι φασίστες που πέρυσι επιτέθηκαν με πυροσβεστήρα σε μια συνοικότροφο ,ο αγωνιζόμενος κόσμος της εστίας δίνει ζωντάνια στο δημόσιο χώρο, μιλά και δρα στο δημόσιο πεδίο .

Κάν’το αυτοοργανωμένα

Και εμείς λοιπόν ως ένας κατειλημμένος κοινωνικός χώρος στη ΦΕΠΑ υπερασπιζόμαστε τις καταλήψεις ως χώρους ελευθερίας, αγώνα και δόμησης ενός νέου τρόπου ζωής, αυτού της αυτοοργάνωσης. Σε μια εποχή που το κράτος γίνεται όλο και πιο ολοκληρωτικό,παίρνουμε τη θέση των απο τα κάτω στον ταξικό πόλεμο.Ό,τι κάνουμε το κάνουμε ανοιχτά και καλούμε και άλλο κόσμο να κάνει το ίδιο. Επιλέγουμε εμείς να αποφασίζουμε για εμάς και τις ανάγκες μας μέσα από την εβδομαδιαία συνέλευση μας που λειτουργεί οριζόντια απορρίπτοντας την ιεραρχία και κομματικές λογικές. Δημιουργούμε χώρους που  προσπαθούμε να ζούμε χωρίς να αναπαράγουμε εξουσιαστικές και καταπιεστικές σχέσεις, να συνυπάρχουμε ελεύθερα και να συνδιαμορφώνουμε όλες και όλοι μαζί τους όρους διαβίωσής μας. Εμείς οι ίδιοι/ες είμαστε αυτοί/ες που πρέπει να περιφρουρήσουμε τους χώρους μας και δεν θέλουμε ούτε παραπάνω φύλακες, ούτε μπάτσους να μας προσέχουν, ούτε καρτελάκια. Και ναι, σε αυτούς τους χώρους κάποιες/οι δε χωράνε. Δε χωράνε όσοι/ες μας καταπιέζουν, μας τραμπουκίζουν για το χρώμα μας, για το φύλο μας, για την εμφάνισή και τη σεξουαλικότητά μας, όσοι και όσες ταυτίζουν τα συμφέροντά τους με αυτά του κράτους και των αφεντικών.  Αυτοί/ες πήραν θέση. Το ίδιο και εμείς.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΕΣ

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΕΣΤΙΕΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΣ

Αυτοοργανωμένος κοινωνικός χώρος στη ΦΕΠΑ

Common Multiple

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Προβολή: “Απόντες”

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Συλλογική κουζίνα

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Συλλογική κουζίνα

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Kitchen on the Roof

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΣΗΜΕΙΟ ΚΛΕΙΔΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

 Tην Κυριακή  1/7  πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στο εστιατόριο της Α’ κατά την οποία μοιράσαμε το πρόσφατο κείμενό μας, μπλοκάραμε τη διαδικασία υπόδειξης του αριθμού  δωματίου και επιβάλλαμε να φάμε όλοι/ όλες  όσοι/όσες  είχαμε έρθει για το μεσημεριανό φαγητό.Ενάντια στην κίνηση του πανεπιστημίου να μειώνει τις μερίδες του φαγητού και να χειροτερεύει την ποιότητα του ,εμείς διεκδικούμε περισσότερες μερίδες για να καλύπτουμε την ανάγκη μας ,καλύτερη ποιότητα φαγητού και καλύτερες συνθήκες εργασίας των εργαζομένων.

Όπως και την Κυριακή έτσι και κάθε μέρα να μην αφήνουμε τους ”εσωτερικούς κανονισμούς” να δυσχεραίνουν τη ζωή μας στην εστία και να περνάνε πάνω από τις ανάγκες μας για τροφή και στέγαση.Στο κείμενό μας αναφερόμαστε και στην υποχρεωτική παράδοση του κλειδιού του δωματίου προκειμένου να πάρουμε πτυχίο :

ΣΗΜΕΙΟ ΚΛΕΙΔΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

Λείπει η γάτα χορεύουν τα ποντίκια

Τον περασμένο Σεπτέμβρη, πριν καν επιστρέψουμε στην εστία, ο αντιπρύτανης Πολυμενέας, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τη θέση του απέναντί μας, αποφάσισε πως οι εστιακοί φοιτητές δεν θα μπορούν να πάρουν πτυχίο, αν δεν παραδώσουν πρώτα το κλειδί του δωματίου τους. Σε ίδια μοίρα θα είναι και όσοι/ες περιμένουν να εγκριθεί η αίτηση για το μεταπτυχιακό τους. Δηλαδή, θα πρέπει να παραδώσουν το δωμάτιο, να φύγουν και, αν περάσουν στο μεταπτυχιακό, να κάνουν εκ νέου αίτηση στην εστία. Φυσικά, το να ξαναμπούν στην εστία δε θα είναι εύκολο μιας και τα κριτήρια είναι πολύ πιο αυστηρά για τους/τις μεταπτυχιακούς/ές, ενώ, παράλληλα, έχουν μειωθεί και οι αντίστοιχες θέσεις στην εστία.

Παλιά τους τέχνη κόσκινο

Με αυτή την τακτική το πανεπιστήμιο αφενός επιδιώκει να χτίσει την καλή εικόνα του εύρυθμου ιδρύματος το οποίο κάνει εισδοχές για τους/τις πρωτοετείς φοιτητές/ριες- φυσικά όχι δημιουργώντας νέα δωμάτια, αλλά διώχνοντας όλο και περισσότερους/ες από τα ήδη υπάρχοντα. Αφ’ ετέρου, προωθεί την εντατικοποίηση των σπουδών, πιέζοντάς μας να τελειώσουμε γρήγορα τις σπουδές μας και αυξάνοντας διαρκώς τα ακαδημαϊκά κριτήρια, για τη συνέχιση της διαμονής μας στην εστία. Ακόμα, αν για τρεις μήνες χάσουμε τη φοιτητική μας ιδιότητα και άρα πάψουμε να είμαστε παραγωγικοί για το πανεπιστήμιο, πρέπει να φύγουμε.

Φυσικά αυτή η επίθεση στις ανάγκες μας δεν είναι κάτι καινούριο. Το πανεπιστήμιο το συνέφερε στο παρελθόν να δίνει μια ευκαιρία ταξικής ανέλιξης, ώστε να καλύψει τις ανάγκες της αγοράς. Στην παρούσα συγκυρία, όμως, οι ανάγκες του κεφαλαίου δεν είναι πια οι ίδιες. Το ζήτημα στις μέρες μας, για το κεφάλαιο, είναι πάλι η ταξική κινητικότητα αλλά αυτή τη φορά προς τα κάτω. Βλέπουμε λοιπόν τα τελευταία χρόνια μία εγκατάλειψη των εστιών και την ολοένα και μεγαλύτερη υποχρηματοδότησή τους από το κράτος. Και αυτό όχι γιατί του λείπουν τα λεφτά, αλλά γιατί επιλέγει να τα διαθέσει στην έρευνα και σε καινούρια γραφεία καθηγητών.

Εκτός από την υποσυντήρηση των κτιρίων της ΦΕΠΑ και την μετατροπή των κριτηρίων διαμονής στις εστίες σε αυστηρότερα, προβλήματα αντιμετωπίζουμε ακόμα και με την σίτιση. Αφενός η ποσότητα και η ποιότητα του φαγητού ολοένα και χειροτερεύουν, αφετέρου οι συνθήκες εργασίας των εργαζομένων στα εστιατόρια ολοένα και δυσχεραίνουν. Αρχικά οι μερίδες μειώθηκαν (από τις 600 δηλωμένες κάρτες μόνο οι 300 ετοιμάζονται κάθε μέρα), με το πρόσχημα πως υπάρχει υποχρηματοδότηση στις προμήθειες και αν παρέμεναν στον ίδιο αριθμό (600), η ποιότητα θα υποβαθμιζόταν. Ωστόσο, ακόμα και σε αυτές τις 300 μερίδες η ποιότητα παραμένει κακή όπως και πριν. Σημειωτέον, ότι στη ΦΕΠΑ διαμένουν περίπου 1000 οικότροφοι. Ταυτόχρονα, το πανεπιστήμιο βρίσκει την ευκαιρία να εισάγει εργολαβίες, φιλανθρωπικά ιδρύματα και εταιρείες για να το βοηθήσουν στην οικονομική διαχείριση, ισχυριζόμενο ότι δεν ευθύνεται το ίδιο για την υποσυντήρηση των εστιών, αλλά η οικονομική κρίση. Με αυτήν την τακτική αποποιείται των ευθυνών και του κόστους που του αναλογεί να επενδύσει στη φοιτητική μέριμνα και παράλληλα βγάζει κέρδος. Πώς γίνεται αυτό; Οι εργολαβίες κοστίζουν πολύ λιγότερο στο πανεπιστήμιο, καθώς οι συμβάσεις των εργαζομένων ανανεώνονται ανά άτακτα χρονικά διαστήματα (από 1 ημέρα έως 1 μήνας), δεν τους αναγνωρίζεται προϋπηρεσία (προϋπηρεσία =+30% στον μισθό), δεν παίρνουν δώρα πάσχα και χριστουγέννων και όταν τα διεκδικούν, απειλούνται έως και απολύονται. Με λίγα λόγια, το κόστος των φοιτητών για το πανεπιστήμιο ελαχιστοποιείται με την συνεχή υποβάθμιση τόσο των φοιτητών όσο και των εργαζομένων. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα πρόσφατα είναι αυτό των καθαριστριών του ΕΚΠΑ, υπό την εργολαβία του My Services, που όταν κινητοποιήθηκαν για να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα τους, απολύθηκαν εκδικητικά, με σύμπραξη πανεπιστημίου εργολάβου, 62 εξ’ αυτών. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η απόφαση αυτή του Πολυμενέα να μας διώξει από την εστία, η ανύπαρκτη συντήρηση των εστιών (Β’ΦΕΠΑ), το κακό και λίγο φαγητό στο εστιατόριο, η απουσία υλικοτεχνικού εξοπλισμού (πχ πλυντήρια), το καθεστώς επισφάλειας και εντατικοποίησης της εργασίας των εργαζομένων στην εστία δεν είναι ατυχείς συμπτώσεις. Είναι κομμάτια της στρατηγικής υποτίμησης των ζωών μας από το κράτος και το πανεπιστήμιο.

 

Μια συλλογική λύση

Για εμάς κριτήριο παραμονής και σίτισης στην εστία δεν είναι η φοιτητική ιδιότητα ή τα ακαδημαϊκά κριτήρια του πανεπιστημίου. Ως κομμάτι της εργατικής τάξης, μας επιβάλλεται να δουλεύουμε για να ζήσουμε. Εμείς από την άλλη επιλέγουμε να κοινωνικοποιούμαστε ώστε να συλλογικοποιούμε τις ανάγκες μας, να πολιτικοποιούμαστε στο χώρο που ζούμε, για να αναγνωρίζουμε τους κοινούς εχθρούς μας και  να αρνούμαστε την επιβεβλημένη ταυτότητα του φοιτητή ή της φοιτήτριας, που πρέπει να ζει μόνο για να διαβάζει και να είναι παραγωγικός/ή για το κράτος και τα αφεντικά. Βάζοντας μπροστά την ανάγκη διαμονής μας στην εστία, υπερασπιζόμαστε στην πράξη κάθε κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση. Αντί να παραδίδουμε τα κλειδιά στη γραμματεία προκειμένου να πάρουμε πτυχίο, λέμε να διατηρούμε αντικλείδια, μέχρι και να αρνούμαστε να παραδώσουμε το κλειδί. Ακόμα, να αρνούμαστε να επιδεικνύουμε την κάρτα σίτισης προκειμένου να φάμε, για να αποδείξουμε ότι πληρούμε τα κριτήρια του πανεπιστημίου, για το ποιες τρώνε και ποιοι όχι. Εμείς λέμε ότι αν ήταν οι κάρτες όσα τα δωμάτια της ΦΕΠΑ, τότε θα τρώγαμε όσοι/ες το έχουμε ανάγκη, εστιακοί και μη, παραγωγικοί ή όχι. Γι’ αυτό και θα πρέπει να τρώμε όλοι/ες στο εστιατόριο για όσο καιρό παραμένει ανοικτό και όχι μονάχα αυτοί που έχουν εξεταστική. Αν ο Ζιάκας, ο Μαστοράκος, ο Πολυμενέας ή οποιοσδήποτε άλλος ”υπεύθυνος” επιχειρήσει να διώξει κάποιον/α από εμάς από το δωμάτιο, ή αρνηθεί να δώσει μερίδα σε κάποιον εξωεστιακό ή φοιτητή άνω του 6ου έτους, ή αν μας χλευάσουν επειδή πήραμε κάποια παραπάνω μερίδα, προτείνουμε να είμαστε όλοι/ες εκεί και να τους εμποδίσουμε. Όπως στο παρελθόν έχουμε ξανακάνει, έτσι και τώρα συλλογικά να μπλοκάρουμε τη δυνατότητα του πανεπιστήμιου και των  παρατρεχάμενών του, να κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση και να ορίζουν εκείνοι με γνώμονα το κέρδος, πως θα είναι η ζωή μας.

COMMON MULTIPLEΑυτοοργανωμένος Κοινωνικός Χώρος στη ΦΕΠΑ

Posted in Uncategorized | Leave a comment